دفتر عشـــق كه بسته شـد

و لی تو دیگه چرا می خندی

بخند ولی

 اینو یادت باشه عزیز

ما بچه ها همیشه گول دختر هارو میخوریم نمیدونم چرا

امشب که با خودم خودمن با خودم بمان

تنها که می شوم به خودم گریه میکنم

از نی بگو دو باره بخوان مرد ساربان

در امتداد دفترم هر چه نوشته ام

از تو نوشته ام خودمن خود بخوان بخوا ن          

این جا میان من و خودم امتداد آب

جاری بقاب سرخ گلی تا به اسما ن                         

اینک ببین چگونه نشستم به انتظار

من با تو ام تو رفتی خودمن نه بمان بمان

با تشکر از افق

نگاهم را تماشا ئی می کند.

                                به تو می اندیشم!

                               به یک اسمان ستاره

                               وبه شبی نقره ای.

وقتی از جلوه های نگاهت

خوشه خوشه باور می چینم

به خرمن خرمن

                      باور می رسم.

افتاب کجاست؟

کو اسمان؟

                               تا بسرایند

                                شعر سبز بهاری شدنم را !!

تو هم رفتی

               او هم رفت

                            من هم میروم

قسمت سبدش را سر اين بام انداخت
بر دامن سرخم گل بادام انداخت

قسمت حرکت کرد در آيينه نشست
روشن شدم از ماه که در جام انداخت

قسمت نه چنان است که " صغرا " می گفت
مردی که در اقليم زنان دام انداخت

مردی که به " صغرا " نگرانی بخشيد
آتش به دلش ريخت و ناکام انداخت

قسمت نه همان است که " يحيی " فهميد
يک زن که خودش را شبی از بام انداخت

يک زن که چه بيهوده گناهش را شهر
بر گردن " يحيی " پسر خام انداخت

قسمت هيجانی است که هر نيمه ی شب
بر تخت من از روزنه پيغام انداخت

در قلب من آشوب بپا کرد و نرفت
جز خود همه را پيش من از نام انداخت

به من اموخته ای

به یکی دل بندم

از دویی پر هیزم

وبه سرخی شفق خوش باشم

به زمانه سوگند

به شب و روز و به خورشید و ماه

به قلم

به همان آ له تقدیس بشر

به من آموخته ای

که تماشا نکنم

صحنه خیمه شب بازی گرگ

به ستاره سوگند

و به انجیل وزیتون و انار

به ضحی

و به اسبان نفس سوخته وادی شور

به من آموخته ای

که تمنا نکنم

غارت خوشه پر گوهر صبح

به من آ مو خته ای

گهی اتش

گهی نور

گاه باران باشم

و در یغا

به من آموخته اند

که فقط

تماشاگر میدان باشم